Film en televisie 09/2004

ellektra

Sinds een jaar of tien geldt Rudolf Mestdagh als één van de coming men van de Vlaamse film. Na het internationaal opgemerkte “Robokip” (1992) volgden een aantal andere kortfilms, maar het eerste langspeelfilmproject viel diverse keren in het water. Mestdagh zat intussen niet stil, maar wierp zich op als producent, draaide documentaires, en werkte voor televisie. Al die noeste arbeid werpt zijn vruchten af want “ELLektra” heeft te over waar het veel debuterende cineasten van bij ons aan ontbreekt: maturiteit (het gehate m-woord). Zijn eersteling is een caleidoscopische prent zonder duidelijk hoofdpersonage; de titel verwijst naar de gelijknamige Sophocles-tragedie waarin beelden mensen achternazitten als spoken. De diverse personages hebben gemeenschappelijk dat hun op een bepaald ogenblik iets ontnomen wordt waar ze hun identiteit aan ontlenen. Zo verliest een pianiste haar vingers, een DJ zijn gehoor, een actrice haar spraak, etc. Anders dan bij gelijkaardige films met een meervoudige cast, krijg je hier niet het gevoel dat je naar een veredelde soap aan het kijken bent. Mestdagh geeft de diverse verhaallijnen een grote consistentie en aan het eind valt een en ander wonderwel in de plooi. Uit de mond van één van de personages rolt een sneer naar de “Vlaamse boerenfilm” en dat is “ELLektra” zeker niet. Mestdagh drijft zijn excentrieke personages naar een limiet zonder hen over de rand van het groteske te laten gaan. Dat bezorgt zijn verhaal meteen een hoogst origineel flair – bepaald een verademing na zoveel knullige gekunsteldheid en misbegrepen naturalisme in de vaderlandsche filmkens. In de rolbezetting dus géén monstres sacrés van de Vlaamse film, maar wel solide vertolkingen van een heterogene cast. Mestdagh is bij uitstek een Brussels cineast en hij gebruikt zijn stad volop; de hoofdstad is hier onnadrukkelijker en indringender present dan in pakweg “Verboden te zuchten”. Vormelijk valt het uitstekende camerawerk op van Danny Elsen (“De zaak Alzheimer”), de soundtrack is een uitgelezen mix van romantische pianomuziek en zacht dwingende elektronische beats. Mestdaghs invloeden (de vrolijke gekte van Almodóvar, de drugsroes van Aronofsky, de noodlotsthematiek van Paul Thomas Anderson) zijn hier en daar wel zichtbaar, maar vinden toch hun plaats in dit innemende en persoonlijke werkstuk.

Gorik de Henau

Home  >  Film   >  Feature  Films   >  Ellektra  >  Press Ellektra